صبحی کله ی سحر هوس حافظ خونی کردم ٬ آخرش هم برا خودم فال گرفتم ٬ این غزل اومد ٬ البته هر چی فکر کردم نفهمیدم ارتباطش با من چیه ٬ نتیجه گرفتم مثل خیلی وقتای دیگه ظاهرن موقع فال گرفتن من ٬ جناب حافظ در حال چرت زدن بوده :

 

کــه بــرد بــه نــزد شـاهـان ز مـن گـدا پـيـامـي

 

 

که به کوي مي فروشان دو هزار جم به جـامـي

شــده ام خــراب و بــدنــام و هـنــوز امـيـدوارم

 

 

کـه بـه هـمـت عزيزان بـرسـم بـه نـيـک نـامـي

تو که کيميـافـروشـي نـظـري بـه قـلـب مـا کـن

 

 

کـه بـضــاعــتــي نـداريـم و فـکـنـده ايـم دامـي

عـجـب از وفـاي جـانـان کـه عـنـايـتـي نـفـرمـود

 

 

نــه بــه نــامـه پـيـامـي نـه بـه خـامـه سـلامـي

اگـر اين شراب خام است اگر آن حـريـف پـخـتـه

 

 

بــه هــزار بــار بــهــتــر ز هــزار پـخـتـه خـامـي

ز رهم ميفکن اي شيخ به دانه هـاي تـسـبـيـح

 

 

کـه چو مرغ زيرک افـتـد نـفـتـد بـه هـيـچ دامـي

سر خدمت تـو دارم بـخـرم به لطـف و مـفـروش

 

 

که چو بنده کـمـتـر افـتـد بـه مـبـارکـي غـلامـي

به کجا برم شکايـت بـه کـه گـويـم ايـن حـکـايـت

 

 

کـه لـبــت حـيــات مـا بـود و نـداشـتـي دوامـي

بــگــشــاي تـيـر مـژگــان و بـريـز خـون حــافــظ

 

 

که چنان کشنـده اي را نـکـنـد کـس انـتـقـامـي