ترنج ( ۱۹۷ )

همیشه مشاعره با چشمانت

را دوست داشتم

پلک که میزدی

بیت بعدی را

با خمار چشمانت میگفتم

+ نوشته شده در پنجشنبه نهم شهریور ۱۳۹۶ ساعت ۱۲:۸ ق.ظ توسط بابامهدی |

... و شعر آخرین شِفای اندوه آدمی

آن چیز که در جستن آنی ، آنی ...

قدیمترها جای در باره ی وبلاگ من خالی نبود ، اما چون هر کسی ازش برداشت خاصی میکرد حذفش کردم ، این روزا رهگذرایی که از اینجا عبور میکنن حرفایی میزنن که نشون میده برداشتشون از برخی از پستای من درست نیست ، مهمترین برداشت اشتباه اینه که خیلیها تصور میکنن نویسنده ی این حرفها لابد یا خیلی آدم خوبیه و یا فرد خیلی بد و دو رویی است ، به فرض که از اصل : قضاوت نکردن دیگران با توجه به نوشته هایشان بگذریم ، باید عرض کنم اعمال بیشتر افراد خیلی وقتها با افکار و اعتقادات و ذهنیات و آرمانهای آنها مطابقت ندارد ، اکثریت آدمها دوست دارند که خوب باشند - کاملن بدون عیب و نقص - اما تنها معدودی این توانایی را خواهند داشت .
پس چرا از خوبیها میگویی؟ سوال خوبیست ، هیچ پدر یا مادری با هر میزان اشتباه دوست ندارد فرزندش اشتباه و خطا داشته باشد ، میدانم نصیحت خسته کننده است ، اما لطفن راه دیگری پیشنهاد دهید ، متشکرم .
بنابراین خواهشمندم بدانید که در باره ی عینیت نوشته هایم به هیچ کسی بدهکار نیستم.

* ترنج ، نام نیست ، پرتقال است با رائحه ای جانفزا و روحبخش ، و با رنگ نارنجی ملیح و زیبا

نوشته‌های پیشین

BLOGFA.COM

باباش و دخترش

دلا دلالت خيرت كنم به راه نجات ، مكن به فسق مباهات و زهد هم مفروش

ترنج ( ۱۹۷ )

نوشته‌های پیشین